تجریان

نمیدانم چرا؟

پنجره ها رو وا کنین که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنین گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین به این شکسته دل یه عمره دلواپسه

 باید فراموشت کنم

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

مزه تلخ بی کسی
نشسته در دهان من
پس از تو غم نشسته بر
خنده نیمه جان من

تکّه کلام قلب من
رقص قشنگ شاپرک

من که نرفته می رسم
به آخرین صدای خود
قاب شکسته می زنم
بر در سرسرای خود

رخت دوباره تن کنم
از گل یاس و اطلسی
آن که مرا صدا کند
نیست به جز خودم کسی

تو

همانی که من ِ دیوانه

لابه لای نداشتنت گم شدم

تو

همانی که من ِ دیوانه

تو سطل ِ خاطراتِت

غرق شدم

تو

همانی که من ِ اواره

از شمردن ِ نبودنهات

خسته شدم

تو

همانی که من ِ اواره

لابه لای هاشورهای نبودنت

خط خطی شدم

تو

همانی که من ِ بیچاره

به داشتن ِ نداشتنهات دلخوش شدم

...........

میگوین­د انگار سالهاست که هستم ....... اما چرا هستهای مرا نادیده می گیرند ؟

...... پس من نیستم

تقدیم به تو که سبزترین بهار غزلهای منی :

پاییزدر کوچه ها می وزد و برگها از شاخه های همیشه وداع میکنند اما در اتاق آبی ما از مسیحای نفسهای تو بانو بهارانی بر پاست از عشق از نور از طراوت حضور .
پاییز در کوچه های جاری عریانی را فریاد می زند اما در خلوت عاشقا نه ی ما روح عریانمان به میهمانی دلهای مشتاق می رود .
پاییز همین نزدیکی است پشت همین دریچه های تا هیچ پشت همین ابهام زرد گونه ی تقویم پشت همین لحظه های تا ابد دچار مرور.
اما در اتاق آبی ما از فراخوان چشم تو اتفاق سبز غزل بر پاست و من و تو در تفاهمی این چنین ناب شاعرا نه تداوم خوبیم و عاشقا نه ادامه ی زلال و دستهای تو آغاز سبزی است برای جوا نه زدن و لبهای من شروع خوبی برای تکرار دوستت دارم و اگر پاییز فروردین نگاه تو را به اردیبهشتی ترین سمت چشمانت پیوند میزد و در خردادی ترین حضور دستانت عشق را به باور می رسید هرگز به مهر اجازه ی آغاز و به آبان اذن شروع و به آذر فرصت اعجاز ی چنین زرد را نمی داد .
درکوچه هایی چنین نزدیک معجزه ای زرد گونه بر پاست اما در اتاق آبی ما دستهای توبهار را جاری است و روح بزرگ تو اردیبهشت را صدا می زند و هرم نفسهای تو ظهر نشاط خرداد را یاد آور می شود .
ای بها نه ی بهار!
ای بهار را بها نه !
با تو هرگز پاییز برگی ماندگار در تقویم نیست که تو ماندگار ترین بهار دفتر شعر منی .
پاییز همین نزدیک دور است وقتی تو این هم دور نزدیکی با دلم.
خاتون غزلهای ناب فروردینی من!
بانوی تکامل اردیبهشتی عشق!
یاسمن پوش ترین لحظه ی خردادی صبح!
با تو اما پاییز
عین یک واژه ی زرد
در ته دفتر من می ماند .
چون تو آغاز بهاری و سر آغاز غزل .
چون تو سرشار ترین حادثه ی سبزی
و من
شاعر لحظه ی روحانی چشمان توام.

-----------------------------

یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم
آیینه می تابید و من در جذبه ات زیبا شدم
شمس تو می بارید و دل چله نشین چشم تو
بلخ من !و قونیه ام! من با تو مولانا شدم
همچون ایازم من ولی در ساحل دستان عشق
از دولت چشمان تو محمود بی پروا شدم
بودای چشم تو منم ای نیروانای غزل!
سیمرغ سی مرغ توام در قاف تو معنا شدم
من شیخ صنعانی و تو ترساترین بانوی صبح
گم بوده ام عمری ولی در روم تو پیدا شدم
در این کویرستان بد عین عطش بودم ولی
یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم

----------------------------

گل من گریه مكن
گل من گریه مكن
كه در آینه ی اشك تو غم من پیداست
قطره ی اشك تو داند كه غم من دریاست
گل من گریه مكن
سخن از اشك مخواه
كه سكوتت گویاست
از نگه كردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
گل من گریه مكن
كه بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این كنج قفس بال و پرم می سوزی
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مكن