تجریان

مزه تلخ بی کسی
نشسته در دهان من
پس از تو غم نشسته بر
خنده نیمه جان من

تکّه کلام قلب من
رقص قشنگ شاپرک

من که نرفته می رسم
به آخرین صدای خود
قاب شکسته می زنم
بر در سرسرای خود

رخت دوباره تن کنم
از گل یاس و اطلسی
آن که مرا صدا کند
نیست به جز خودم کسی

تو

همانی که من ِ دیوانه

لابه لای نداشتنت گم شدم

تو

همانی که من ِ دیوانه

تو سطل ِ خاطراتِت

غرق شدم

تو

همانی که من ِ اواره

از شمردن ِ نبودنهات

خسته شدم

تو

همانی که من ِ اواره

لابه لای هاشورهای نبودنت

خط خطی شدم

تو

همانی که من ِ بیچاره

به داشتن ِ نداشتنهات دلخوش شدم

...........

میگوین­د انگار سالهاست که هستم ....... اما چرا هستهای مرا نادیده می گیرند ؟

...... پس من نیستم

تقدیم به تو که سبزترین بهار غزلهای منی :

پاییزدر کوچه ها می وزد و برگها از شاخه های همیشه وداع میکنند اما در اتاق آبی ما از مسیحای نفسهای تو بانو بهارانی بر پاست از عشق از نور از طراوت حضور .
پاییز در کوچه های جاری عریانی را فریاد می زند اما در خلوت عاشقا نه ی ما روح عریانمان به میهمانی دلهای مشتاق می رود .
پاییز همین نزدیکی است پشت همین دریچه های تا هیچ پشت همین ابهام زرد گونه ی تقویم پشت همین لحظه های تا ابد دچار مرور.
اما در اتاق آبی ما از فراخوان چشم تو اتفاق سبز غزل بر پاست و من و تو در تفاهمی این چنین ناب شاعرا نه تداوم خوبیم و عاشقا نه ادامه ی زلال و دستهای تو آغاز سبزی است برای جوا نه زدن و لبهای من شروع خوبی برای تکرار دوستت دارم و اگر پاییز فروردین نگاه تو را به اردیبهشتی ترین سمت چشمانت پیوند میزد و در خردادی ترین حضور دستانت عشق را به باور می رسید هرگز به مهر اجازه ی آغاز و به آبان اذن شروع و به آذر فرصت اعجاز ی چنین زرد را نمی داد .
درکوچه هایی چنین نزدیک معجزه ای زرد گونه بر پاست اما در اتاق آبی ما دستهای توبهار را جاری است و روح بزرگ تو اردیبهشت را صدا می زند و هرم نفسهای تو ظهر نشاط خرداد را یاد آور می شود .
ای بها نه ی بهار!
ای بهار را بها نه !
با تو هرگز پاییز برگی ماندگار در تقویم نیست که تو ماندگار ترین بهار دفتر شعر منی .
پاییز همین نزدیک دور است وقتی تو این هم دور نزدیکی با دلم.
خاتون غزلهای ناب فروردینی من!
بانوی تکامل اردیبهشتی عشق!
یاسمن پوش ترین لحظه ی خردادی صبح!
با تو اما پاییز
عین یک واژه ی زرد
در ته دفتر من می ماند .
چون تو آغاز بهاری و سر آغاز غزل .
چون تو سرشار ترین حادثه ی سبزی
و من
شاعر لحظه ی روحانی چشمان توام.

-----------------------------

یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم
آیینه می تابید و من در جذبه ات زیبا شدم
شمس تو می بارید و دل چله نشین چشم تو
بلخ من !و قونیه ام! من با تو مولانا شدم
همچون ایازم من ولی در ساحل دستان عشق
از دولت چشمان تو محمود بی پروا شدم
بودای چشم تو منم ای نیروانای غزل!
سیمرغ سی مرغ توام در قاف تو معنا شدم
من شیخ صنعانی و تو ترساترین بانوی صبح
گم بوده ام عمری ولی در روم تو پیدا شدم
در این کویرستان بد عین عطش بودم ولی
یک جرعه لبخند تو را نوشیدم و دریا شدم

----------------------------

گل من گریه مكن
گل من گریه مكن
كه در آینه ی اشك تو غم من پیداست
قطره ی اشك تو داند كه غم من دریاست
گل من گریه مكن
سخن از اشك مخواه
كه سكوتت گویاست
از نگه كردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
گل من گریه مكن
كه بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این كنج قفس بال و پرم می سوزی
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مكن

برای تو که تا همیشه طعم خوش مهربانی میدهی:

از کوچه های صبح می آیم از آغاز ترا نه های همیشه با سبدی از یاس های سپید امید در دست با یک بغل آواز با یک حنجره پرواز عابر همیشه بارانی کوچه های نگاه توام

 آمده ام تا باز هم در کنار تو جرعه جرعه غزل بنوشم و لحظه لحظه آسمان شوم و سبد سبد قصیده برویم تا دم به دم دچار تر تو باشم.

ای همیشه با من و در من جاری ای روح متکلم عشق ای بهترین سرایش ناب از بودن!

 از دور ترین فاصله های شعر آمده ام از تعبیر نارس رسیدنم تا در کنار تور سیده ترین باشم تکامل خوب تمام ترا نه ها!

 برا ی چیدن یک قطره شبنم اشک از گونه های شوقت برای نوشیدن یک آسمان خواهش زلال از چشمهای بی نهایتت  آمده ام.

 از راه دوری آمده ام برای تفسیر سوره ی مهربانیت با ایه های قشنگ چشمانت برای فهم دوباره از شاعر عاشق بودن برای به تعبیر این همه رویا رسیدن .

 از راه دوری آمده ام تا در کنار تو به آرامش یک گل سرخ تا با تو و در کنار تو به اوج یک رسیدن خوب تا در حضور آسما نی ترین تو به درک  دوباره ی خدای آنسوتر برسم .

 عابر همیشه بارانی کوچه باغ نگاه توام مرا بپذیر که تمام من برای فدای تو شدن اماده است تا زیر پای تو به معراج همیشه ترین این عشق اسما نی ترین برسم که تو نهایت یک پرواز خوبی برای این بال و پر شکسته ی تنها که تو آغاز بدایت نوری که تو ابتدای منی با تمام خوبیهای فراوانی صبح گونه ات با تمام مهربانیهای همیشه  ی زلالت با تمام باید ها و نبایدهای همیشه خدا گونه ات.

از کوچه های باران به امید درک دوباره  ی اسمان ابدی ترین چشمان تو آمده ام مرا بپذیر که جز تو خدایی برای این دل دچار  نیست.

**

مرد بارانی غرور توام
از تبار زلال دریاها
مردی اما نه از تو رویاتر
مردی اما به رنگ فرداها
آسمان آسمان ترا نه ولی
پیش چشم تو بیتی ناچیزم
بی تو ای اوج آبی پرواز
از قفس از حصار لبریزم
مردی هستم من از تبار غزل
از هوایی همیشه بارانی
با دلی شیشه ای شبیه سحر
آنچنان عاشقم که میدانی
با تو بانوی یاسمن پوشم!
واژه ها بوی عشق میگیرند
واژه هایی چنین اقاقی و ناز
بی تو اما همیشه دلگیرند
مرد بارانی توام بانو
گرچه گاهی بها نه گیرم من
گر چه گاهی شبیه دلتنگی
در غم لحظه ها اسیرم من
پس بیا با دلم مدا را کن
این دل آغاز می شود با تو
این همیشه شکسته پر اما
با تو پرواز می شود با تو

میخواهم برای یک بار هم که شده از خودم بنویسم
اما نمیشود!
چون تو مرا از من گرفته ای و من هربار با تمام وجودم به وجود تو میرسم
تو مالک تمام رویاهایم شده ای
سلطان با شکوه قلب و روح دچارم .
من خیالت را که هر دم همسفر لحظه هایم است دوست دارم.

کاش تا ابد مسافر جاده ی تو باشم ! به من بگو چقدر راه باقی است تا به جاده ی تو برسم.
برای تو که تک ستاره ی قلب منی تا همیشه ی این عشق پاک و زلال

خواستی از خودت بگویی اما مگر میشود آفتاب دلیل بودنش را بسراید؟! و عشق بها نه ی حضورش را؟! و سیب معنای عطرش را ؟!و دریا زلال جاریش را؟! و هستی نجوای طراوتش را ؟!
بگذار من از تو بگویم . فرصتی عطا کن تا من برایت بخوانم . با همان صدایی که مخملینش میخوانی اما انگار صدای خود را از یاد برده ای.با همان لهجه ای که بهترینش میدانی اما گویی لهجه ی زلال خویش را به یاد نداری. با همان حس و حالی که روح ناب غزل میخوانی و باز هم انگار یادت رفته که حس و حال تمام غزل های منی.
بگذار این بار من از تو بگویم که معنی بودن منی . که دلیل سرودن منی . که آغاز پروازی برای این دل دچار . برای این روح خسته . برای این احساس سرشار . بگذار بگویم بی پروا تر از همیشه ی این عشق که
سبز من !
بهار من !
نگار لحظه های من !
تمام من فدای تو که این منم مسافر جاده های ترا نه ی نگاهت . که این منم عابر بارانی لحظه های خلوصت . که این منم شاعر تا همیشه غزل خوان روح اهورائیت . بگذار سبد سبد عاطفه شوم برای چشمهایی که میدانم چقدر خدا گونه اند .
برای دلی که می فهمم چقدر بی نهایت است و برای احساسی که نظیرش را نیافتم در رگ هیچ ترا نه ای .
تو آسمان نیستی که آسمان نه به آبی نگاه تو .
تو دریا نیستی که دریا نه به زلالی تو .
تو خدا گونه ای در لحظه های منی و برای قلب مبتلای تو . تو همانی که باید ستود که باید به عبادت رسید که باید لحظه لحظه به ضریح نگاهش توسل جست و از فیض روح القدوسی وجود مهربانش آیینه چید .
حال و در این دقایق سرشار و در این لحظه های عطش چه میتوان گفت جز تکرار و تکرار و تکرار نامی که برایم مقدس ترین است و یادی که برایم بهترین . پس با تمام بود و نبودم این کمینه را تقدیم ناز نگاهت میکنم و تمام وجودم ترا نه ای می شود به پای چشمهای تو :

در ایوان دل
باز نام تو بارید
فضا پر شد از عطر رنگین کمان نگاهت
خدا
مهربانتر
غزل را به دستان سبز تو بخشید
و آهو ترین واژه ی آسمان
_چشم های تو را _
به شعر نجیبم.
چنان مهربانی
که با تو فقط می شود عشق را
مثل یک سیب حس کرد.
چنان آسمان تر
که از برکت نام تو
میشود سفره ی صبح را پر نمود از ترا نه
و آنقدر زیبا
که آیینه ی من خراب تو شد.
در ایوان دل
وقتی نام قشنگ تو بارید
خدا عاشقی کرد.